ولادت حضرت علی و روز پدر مبارک

يا علي يعني که نـام گنجها

يا علي يعني تمــام گنجها

يا علي يعني کلام کــاف و نون

يا علي يعني سرود عشق و خون

يا علي يعني که ذوالقرنين ما

يا علي يعني که صد صفين ما

يا علي يعني تمام چشمه ها

يا علي يعني که آب تشنه ها

يا علي يعني نگين هــر نگين

يا علي يعني امـــــام متقين

يا علي يعني کتاب و حشر و نشر

يا علي يعني حساب و روز محشر

يا علي يعني کــــه در جنب خدا

يا علي دسـت و دل و قلب خدا

يا علي يعني که موقف در معاد

يا علي يعني حق و هم عدل و داد

يا علي يعني که علم هر کتاب

يا علي يعني که نور وآفتاب

يا علي يعني که آدم در زمين

يا علي يعني که که نوح اولين

يا علي يعني خليل و نار او

يا علي موسي و هم آن يار او

يا علي يعني که فاتح در جهان

يا علي يعني که ابر و برق آن

يا علي يعني طراوت در بهار

يا علي يعني شکوه بيشه زار

يا علي يعني که شهد ميوه ها

يا علي يعني تمام شيوه ها

يا علي جريــــان رود وآب ها

يا علي يعني سازنده گردابها

يا علي افشان کن برگ گياه

يا علي يعني ويران کن ارک تباه

يا علي يعني فراز آسمان

يا علي يعني کلام عاشقان

يا علي يعني قسيم هر بهشت

يا علي يعني عذاب هر که زشت

يا علي يعني که حجت بر زمين

يا علي يعني تمام و کل دين

يا علي يعني قيام و قسط و عدل

يا علي يعني چاه و طناب و آب و سطل

يا علي يعني جنبنده ارض و سما

يا علي کوبنده قوم دغا

يا علي يعني زمين را راجفه

يا علي يعني زمان را رادفه

يا علي فرياد هنگام بعوث

يا علي سوزنده نسر ويغوث

يا علي يعني که ضد هر دروغ

يا علي يعني ضياء هر فروغ

..... 

ادامه شعر در ادامه مطالب

ادامه مطلب

مادر عزيز در برابرت كويري تشنه هستم
ودر انتظار باران محبتت غنچه اي هستم در دستان گرم تو

كه با اشكهاي پاكت سيراب مي شوم .
در درياي بي كران چشمانت پاكي وعشق را ديده ام و مي خواهم

 چون كبوتري سبكبال در پهنه اين آسمان پرواز نمايم .

و اكنون از تولد مهر صداي بلبلان ترانه ساز زمين است و

اين ترانه نوايي است كه قلب هاي آدميان را به تپش وا مي دارد.
پس مادر اي مهربان ترين پيوند ، هستي ام به عشق تو زنده است

 و رأفتت و شهامتت در قلب انسانيت حك شده است.

و تو را اي ُدرج بينواي  مرواريد خِرد
چگونه بايد در اين بُرهه از زمان نمايان ساخت

كه قصه شجاعت و ايمانت از تمام شمع ها فروزان تر است

روزت را همواره ارج مي نهيم

و رايحه ايثار و محبتت را در جانمان مي ستاييم .

 نيمي از من مال تو
نيم ديگر هم مال تو
تمام قلب و احساسام وقف تو
به خدا دگر چيزي ندارم
همان هم مال تو
جان ناچيزم فداي موي تو
مادرم
اي عصاره ايمان
اي چكيده ايثار
اي خود عشق
عاشق بودن و عاشق ماندن
را به من هم بياموز

در بيابانی دور
که نرويد جز خار
که نتوفد جز باد
که نخيزد جز مرگ
که نجنبد نفسی از نفسی
خفته در خاک کسی
زير يک سنگ کبود
در دل خاک سياه
ميدرخشد دونگاه
که به ناکامی از اين محنت گاه
کرده افسانه هستی کوتاه
باز ميخندد مهر
باز ميرقصد ماه
باز هم غافله سالار وجود
سوی صحرای عدم پويد راه
با دلی خسته و غمگين همه سال
دور از اين جوش و خروش
ميروم جانب آن دشت خموش
تا کشم چهره بر آن خاک کبود
تا دهم بوسه برآن خاک سياه
وندر اين راه دراز
ميچکد بر رخ من اشک نياز
ميدود بر دل من زهر ملال
منم اکنون و همان راه دراز
منم اکنو و همان خاک سياه
مادر ای مادر خوب
اين چه روحيست عظيم
که پس از مرگ نگيرد آرام