کاش وسعت فکرم به اندازه ی دیدگان تو بود . کاش احساسم همیشه به دریای بیکرانت وصل بماند . کاش همیشه لذت با تو بودن در درونم متجلی باشد ، نه ذلت بی تو بودن .

خدایا ، تنها از تو پاکی می خواهم و بس . از تو می خواهم ، مرا ذره ای از آن عشق خود بچشانی تا مرا نیز آواره و حقیر خود کنی . خدایا اینک نزد تو بازگشته ام فقط و فقط می خواهم بندگی کنم نه چیز دیگر .

خدایا بگو که در لحظه ای که تو را خواهانم ، مرا تنها و بی کس نمی گذاری . خدایا بگو که عشقه عشق بازی با تو را از من نخواهی گرفت . خدایا در گوشم زمزمه کن که خدایی چون تو دارم تا هیچ وقت فراموشت نکنم .خدایا منه گناهکار را به توبه ببخش .

خدایا ، مرا چنان راهنمایی کن که لیاقت بندگی تو را داشته باشم .

باور کن تنها امید من تو هستی . آری تنها تنها انگیزه و هدف من تویی .

خدایا باور کن که باورت دارم . به تو نیاز دارم و به اندازه ی بیش از وسعت کلمه ی « همه » دوستت دارم .

بهترین لحظات عمر من در خلوت های من و تو می گذرد . بهترین لذت من در زندگی هنگامی است که پیشانی بر زمین می گذارم و با تمام وجود تو را می خوانم .

خدایا کمکم کن تا در دلم هیچکلمه ی سیاهی باقی نماند و پاک و پاک تر گردم .

ای معبودم تو را دوست دارم تا حد غیر قابل وصف .

خدایا ، عشق خود را تا حدی در درونم بپروران که دیگر جایی برای عشق های کذایی نماند .

هرگز عاشق نبوده ای...

نگاه کن ! کدام شعر تو ستایشگر حضور معشوق است؟

شاید دروغ نبود...

شاعر نبوده ام و دلداده...

شاید هنوز در تکامل کودکانه خویش،

واژه هایم مدح باران است و برگ و حقیقت!

و گمشده ام، هرگز، غمزه چشمان یاری نبوده است

کــه میدان مبـارزه ام ، دایــره تنگ مـردمـک اش بــاشد

و این فواره جاودانه، که جاری ام می گرداند در رگهای اشیا...

مرا مسافری می خواهد

که وطنش سفر است

و توشه اش، شوق دیدن!

در من متولد نشده که در قصه دلدادگی پیر شود

شوق مالکیتم نمی بخشد که در حصارهای حسادت

به نفرت آغشته ام کند

من، از او آفریده شده ام!

و هم مسلکم کرده است با خلوص سیال ذرات

نمی دانم در درون شما چه نام دارد،

اما من،

نام این فواره را، عشق گذاشته ام!